Dary Ducha Świętego

Daj mi dar umiejętności abym się przekonał o nicości rzeczy stworzonych i swojej, żebym gardził marnościami świata.

Siedem darów Ducha Świętego

Duchu Święty, Pocieszycielu, uświęcający nasze dusze:

  • racz mi udzielić daru mądrości abym poznał i umiłował Prawdę Wiekuistą i nigdy dóbr tego świata nie przedkładał nad dobro wieczne,

  • daj mi dar rozumu aby poznał prawdy objawione, o ile dozwala nieudolność ludzka,

  • daj mi dar umiejętności abym się przekonał o nicości rzeczy stworzonych i swojej, żebym gardził marnościami świata,

  • daj mi dar rady abym ostrożnie postępował wśród niebezpieczeństw życia doczesnego i spełniał wolę Bożą,

  • daj mi dar męstwa, aby przezwyciężał pokusy nieprzyjaciela i znosił prześladowania,

  • daj mi dar pobożności abym się rozmiłował w rozmyślaniu, w modlitwie, w służbie Bożej,

  • daj mi dar bojaźni Bożej abym pilnie unikał wszystkiego co Cię mogło obrazić.

Do tych darów dodaj dar pokuty, abym grzechy swoje opłakiwał i ducha umartwienia abym zadość uczynił Bożej sprawiedliwości.


Dary Ducha Świętego

Dary Ducha Świętego są nadprzyrodzonymi zdolnościami czy usposobieniami duszy. Duch Święty i jego dary to jak białe światło, które w pryzmacie zmienia się w tęczę. Jeden Duch, który dzieli i obdarza niezliczoną ilością darów. Dary Ducha Świętego są wymienione w proroctwie dotyczącym Mesjasza (Iz 11,1-3a):

I wyrośnie różdżka z pnia Jessego,
wypuści się odrośl z jego korzeni.
I spocznie na niej Duch Pański,
duch mądrości i rozumu,
duch rady i męstwa,
duch wiedzy i bojaźni Pańskiej.
Upodoba sobie w bojaźni Pańskiej.

Tradycja katolicka bazując m.in na przekładzie Wulgaty wylicza siedem darów Ducha. W trakcie przekładu tekstu hebrajskiego na język grecki, dar bojaźni Bożej został podzielony na dar pobożności i dar bojaźni Bożej. Tekst hebrajski wylicza 6 darów, bo w Iz 11,2d i 3a powtarza "resah" = bojaźń Jahwe (nie ma pobożności). Natomiast w greckim przekładzie by uniknąć powtórzenia jest w Iz 11,2d "eisebeia", a w w.3a "thobos Theonos". Wulgata poszła za greckim przekładem tłumacząc pierwsze "pietas" jako pobożność, a drugie "timor Domini" jako bojaźń Pańska. Przekład jest uzasadniony bo w hebrajskim "resah" zawarta jest idea, którą my określamy jako pobożność i przez bojaźń. Liczbę siedmiu darów przyjmują Ojcowie Kościoła (Orygenes, Ambroży, Augustyn). Ma ona też sens symboliczny - pełnię darów Ducha. Wymienione dary zostały one przyrzeczone przyszłemu królowi Izraela. Później odniesiono je do Mesjasza, który miał posiadać ich pełnię. Dlaczego siedem? W ujęciu Biblii liczba siedem jest symbolem całości, pełni i doskonałości. Zapowiadany Mesjasz będzie obdarzony pełnią darów.


Dar mądrości

Dar mądrości to sztuka dobrego życia, to zdolność do odróżniania zła i dobra, to zdolność oglądania świata okiem Boga. Dar ten pomaga nam trzeźwo patrzeć, unikać powierzchowności, dostrzec istotę rzeczy. Uczy nas jak żyć by w rozmaitości codziennych zjawisk, dążąc do szczęścia na ziemi i w wieczności. Dzięki niemu możemy patrzeć na świat jasno, bez żadnych złudzeń (to nie znaczy by wszystko akceptować). A gdy spotykamy się z problemami, które wydają się nie do rozwiązania - Duch Św. potrafi znaleźć rozwiązanie. Umiejętność rozeznania nie wedle zasad ludzkiej mądrości, która jest głupstwem w oczach Boga ale według mądrości Bożej, która może wydawać się głupstwem w oczach ludzkich.

Dar mądrości ma swą siedzibę w umyśle, a nie w woli. Św. Tomasz wywodzi termin mądrość (łac. sapientia) od terminów: sapida scientia, co znaczy posmak wiedzy lub wiedza, którą umysł smakuje. Pod jego wpływem człowiek znajduje upodobanie jedynie w Bogu i przede wszystkim kocha Boga. Jest to nadprzyrodzone usposobienie umysłu, które nakłania by cenić jedynie Boga, rozkoszować się Nim i tym, co w jaki bądź sposób odnosi się do chwały Bożej. To spojrzenie, które nie jest zmącone przez egoizm, jest więc udziałem ludzi czystego serca i wzrasta wraz z miłością. Dar mądrości pomaga w poznaniu i umiłowaniu prawdy wiekuistej. Mądrość zawsze pozostaje otwarta na rzeczy wielkie i przyszłe - człowiek mądry jest jak pielgrzym, który podąża do wiecznego celu, wyzwolony od namiętności i pośpiechu.

Dzięki Bożej mądrości Józef wyjaśniał sny, dobrze radził, przekonywująco przemawiał: "... faraon rzekł do Józefa: Skoro Bóg dał ci poznać to wszystko, nie ma nikogo, kto by ci dorównał rozsądkiem i mądrością!"(Rdz 41,39) O dar mądrości prosił król Salomon i Bóg spełnił jego pragnienie: "więc spełniam twoje pragnienie i daję ci serce mądre i rozsądne, takie, że podobnego tobie przed tobą nie było i po tobie nie będzie."(1 Krl 3,12) W ten sposób Salomon mógł rozróżniać dobro od zła i wydać sprawiedliwe wyroki: "Kiedy o tym wyroku sądowym króla dowiedział się cały Izrael, czcił króla, bo przekonał się, że jest obdarzony mądrością Bożą do sprawowania sądów." (1 Krl 3,28)

W przekonaniu Izraelitów mądrość posiadał ten, kto potrafił umiejętnie radzić sobie w życiu. Prawdziwym mędrcem jest niekoniecznie człowiek wielkiej wiedzy, ale ten, kto potrafi dobierać najlepszych metod i środków dla zrealizowania określonego celu. Niektórzy ludzie, uważani za bardzo inteligentnych, są nawet w przerażający sposób ślepi, kiedy chodzi o sprawy tego świata, o życie i jego sens. "Odzywam się do was, mężowie, wzywam was, synowie ludzcy, prostacy - mądrości się uczcie, nierozumni - nabierzcie rozsądku!" (Prz 8,4-5)

O mądrość trzeba się starać: "Podstawą mądrości: zdobywaj mądrość, za wszystko, co masz, mądrości nabywaj!" (Prz 4,7), "Początkiem mądrości jest mądrość zdobywać, ze wszystkich sił tedy o mądrość zabiegaj." (Prz 4,7). A w jaki sposób? "Dlatego się modliłem i dano mi zrozumienie, przyzywałem, i przyszedł na mnie duch Mądrości. Przeniosłem ją nad berła i trony i w porównaniu z nią za nic miałem bogactwa."(Mdr 7,7-8) "Jeśli zaś komuś z was brakuje mądrości, niech prosi o nią Boga, który daje wszystkim chętnie i nie wymawiając ; a na pewno ją otrzyma" (Jk 1,5). Zgodnie z przysłowiem: "Kto z mądrym przestaje, sam mądrym się stanie" (Prz 13,20) trzeba sobie wybrać dobrego towarzysza, nie przyłączać się pospiesznie do nieznanego nauczyciela. Niczemu nie służy również tendencja do stawania się duchowym indywidualistą. Najlepszy jest stały kontakt z Bogiem, który jest samą mądrością.


Dar rozumu

Dar rozumu to umiejętność właściwego odczytywania i rozumienia prawd wiary, to szczególna przenikliwość, pozwalająca rozumieć całą głębię słowa Bożego. Człowiek, który ma dar rozumu potrafi sądzić o wszystkim jakby instynktownie w świetle wiary (jak święci). Czyta Biblię i czuje że Pan przemawia bezpośrednio do niego - ma światło, które pozwala mu rozumieć Słowo Boga. Widzi zastosowanie słów Jezusa w życiu każdego człowieka. Widzi aktualność Ewangelii w każdej ludzkiej sytuacji. Właściwie rozumie prawdę we wszystkich okolicznościach, co ochronia go przed obłudą i zakłamaniem. Ma zdolność odczytywania woli Bożej i jej właściwego zrozumienia, a tym samym może obiektywnie oceniać konkretną sytuację i podjęmować trafnych decyzje związane z przyszłością. Dar rozumu sprawia, że wierni chrześcijanie, którzy oddali się Duchowi Świętemu, nie widząc się, nie porozumiewając się wcale wzajemnie, są zgodni co do sposobu oceniania wypadków tego świata.

Dar rozumu najczęściej jest łączony z darem mądrości, np. "I napełniłem go duchem Bożym, mądrością i rozumem, i umiejętnością wykonywania wszelkiego rodzaju prac" (Wj 31,3), "Kto ibisowi dał mądrość, a rozum dał kogutowi?" (Job 38,36) Dar rozumu jest nam bardzo potrzebny, bo "Bo myśli moje nie są myślami waszymi ani wasze drogi moimi drogami - wyrocznia Pana." (Iz 55,8) Trzeba się ubiegać o niego oczyszczając się ze złych nawyków i prosząc Boga: "Przeto i my od dnia, w którym to usłyszeliśmy, nie przestajemy za was się modlić i prosić /Boga/, abyście doszli do pełnego poznania Jego woli, w całej mądrości i duchowym zrozumieniu" (Kol 1,9).


Dar umiejętności (wiedzy)

Dar umiejętności lub inaczej wiedzy to zdolność odróżniania rzeczywistości Boskiej i materialnej, czyli dostrzegania we wszechświecie treści objawionych. Człowiek, który ma dar umiejętności umie oceniać sprawy ziemskie tak by wybierać to co służy dla zbawienia naszego i bliźnich (rzeczy materialne są blisko więc wywierają na człowieka bezpośredni wpływ, a oderwanie się od tych rzeczy wymaga ofiary). Dar umiejętności to nadprzyrodzone usposobienie umysłu by intuicyjne przeniknąć niektóre tajemnice wiary. To więcej niż tylko wiedzieć coś o Bogu, to poczucie, że znasz Ducha Świętego osobiście. Ta wiedza nie uzdalnia do bycia teologiem ale prowadzi do odkrycia nieskończonej miłości Boga do człowieka (Oz 2,22; 4,1-6,6) i zobowiązuje do uległości i całkowitego oddania się Bogu. Człowiek ma pewność i głęboką wiarę w Boga i w prawdy objawione, ma ufność we wszystko, co On zrobił i czego uczył. Św. Teresa z Avila opisała to tak: "Bóg składa wtedy w najgłębszej tajni duszy to, co chce dać jej poznać. Rzecz ma się podobnie jak z człowiekiem, który nie nauczywszy się czytać, bez zadania sobie najmniejszego trudu, by się nauczyć czegokolwiek, znalazłby się nagle w posiadaniu wiadomości, nie wiedząc skąd i w jaki sposób tę wiedzę nabył, ponieważ nie zna nawet alfabetu. W jednej chwili dusza stała się uczona. Tajemnica Trójcy Przenajświętszej i inne tajemnice wiary stały się dla niej tak jasne, że nie ma teologa, z którym nie byłaby gotowa wejść w dysputę, by bronić tak wielkich prawd. Ona sama dziwi się temu bardzo" (Życie św. Teresy z Avila, rozdz. 27).

Można przygotowywać się do przyjęcia daru umiejętności. Warto strzec umysłu i serca, aby trwać mocno w chrześcijańskiej prawdzie, dokonywać oceny wszystkich prawd w świetle Prawd Objawienia i być czujnym wobec mądrości tego świata (prawdy wiary wydają się być "głupie" w oczach świata). Warto dopatrywać się Bożej interwencji we codziennych sprawach (z nawyku), pielęgnować ducha pewnej izolacji względem doczesnego życia i nie dać się wciągać w myślenie, które przyjmuje inne źródło prawdy i osłabia wiarę. Pomagają też regularne medytacje nad ograniczoną wartością rzeczy tego świata - one nie zaspokoją moich pragnień.


Dar rady

Dar rady to nadprzyrodzona zdolność kierowania życiem w czasie trudnych wyborów. Umiejętność ta sprawia, że dusza odróżnia instynktownie co należy a czego nie należy czynić i to zarówno jeśli chodzi o własne postępowanie i kierowanie innymi. Człowiek ma kontakt z kimś kto będzie podpowiadał - z Duchem Św., który zawsze jest doradcą ale mało Jego ostrzeżeń dociera do nas bo jesteśmy roztargnieni, pochłonięci przez codzienne sprawy. Duch jest jak szum cichego wiatru, potrzeba wyciszenia bo Go usłyszeć. Nie słyszymy Ducha także dlatego, że jesteśmy przywiązani do własnego zdania (sobie trzeba ufać ale rozsądnie). Dar rady dodaje sił przy podejmowaniu decyzji (i są to mądre wybory), odnosi się praktycznych sytuacji życiowych i ma na celu udoskonalenie cnoty roztropności. Człowiek, który ma dar rady jest gotowy by słuchać głosu Ducha Świętego. Prosząc Boga o radę dostaje jasność działania, przez słowo pochodzące bezpośrednio od Boga, przez poczucie pokoju wewnętrznego względem pewnych spraw, czasem przez otwarcie Pisma świętego. Może się zdarzyć, że dar rady będzie nakłanić do postępowania, które zdaje się urągać zasadom roztropności (1 Krl 3,25; 1 Mch 6,46; Dn 13,54-60). Dar pomaga w nagłych przypadkach, kiedy zabrakłoby czasu na wnikliwe rozważanie wyboru i szczególnie potrzebny wszystkim, którzy spełniają jakąkolwiek władzę. O skuteczności daru mówi na przykład Łukasz "Kiedy was ciągać będą do synagog, urzędów i władz, nie martwcie się, w jaki sposób albo czym macie się bronić lub co mówić" (Łk 12,11).

Dar rady należy pielęgnować - pozostać pokornym, umieć rozpoznawać naszą słabość i zależność od Ducha Świętego w podejmowaniu decyzji, uznawać działanie w nas Bożej mocy udzielającej nam rad. Przy przesadnym manifestowani daru rady, może pojawić się pokusa o naszej wielkiej mądrości. Stosując dar rady należy cierpliwie czekać aż Pan uzna, że nadszedł czas rozwiązania pewnych problemów. Izraelici padli ofiarą takiego błędu na pustyni - układali własne plany i "na jego radę nie czekali" (Ps 106, 13). Trzeba podtrzymywać osobiste życie modlitwy by być zawsze czujnym na głos Boga, który we właściwym momencie wskaże nam drogę. Trzeba praktykować posłuszeństwo wobec rad Boga udzielanych nam dzięki Eucharystii, a unikać próżnego, buntowniczego ducha.


Dar męstwa

Dar męstwa to nadprzyrodzone usposobienie duszy żeby z siła i ufnością znosić najtrudniejsze doświadczeń oraz podejmować nawet najtrudniejszych dzieł z miłości ku Bogu. Dzięki męstwu trudności życia codziennego stają się łatwiejsze do pokonania (choć istnieją w ten sam sposób) a znużenie i ciężary życia tracą wpływ na nas. Człowiek, który ma dar męstwa ma nową siłę dawania świadectwa Panu, do dzielenia się Ewangelią z innymi. Ma odwagę by mówić innym o miłości Jezusa, wstydzi się swojej wiary, nie pokłada swej ufności tylko we własnych wysiłkach, lecz ufa Bogu. Nawet za cenę ofiar pozostaje wierny Bogu, obowiązkom własnego stanu i cierpliwie znosi przeciwności. Dar jest szczególnie potrzebny w życiu duchowym - gdy postępowanie za Panem staje się trudne. Św. Teresa z Lisieux mówiła: "Uczynił mnie silną i odważną. I odtąd kroczyłam od zwycięstwa do zwycięstwa, zaczynając jakby bieg gigantyczny." Darem męstwa byli obdarzeni męczennicy Wawrzyńc, Cecyli i Agnieszka, itd.

Wiele tekstów Starego Testamentu mówi o męstwie w bitwach i w dokonywaniu wielkich dzieł (np.1 Sm 16, 130). W wielu miejscach 1 i 2 Sm wspomniano o "potężnych wojownikach Dawida"

Nowy Testament mówi o konieczności tego daru dla wzrostu duchowego: "aby [Ojciec] według bogactwa swej chwały sprawił w was przez Ducha swego wzmocnienie siły wewnętrznego człowieka."(Ef 3,16), "Niech moc Jego chwały w pełni was umacnia do /okazywania/ wszelkiego rodzaju cierpliwości i stałości."(Kol 1,11). Powinniśmy w życiu praktykować cnotę męstwa, ponieważ przez nią wzrastamy w zdolności do stawania wobec trudności życia z ufnością w Panu: "... lecz chlubimy się także z ucisków, wiedząc, że ucisk wyrabia wytrwałość, a wytrwałość - wypróbowaną cnotę, wypróbowana cnota zaś - nadzieję."(Rz 5,3-5), "Wiedzcie, że to, co wystawia waszą wiarę na próbę, rodzi wytrwałość."(Jk 1,3) Męstwo uczy pokornie uznać swoją słabość i bezgranicznie zaufać Bogu (jak święci męczennicy). Umożliwia pełnienie woli Bożą niezależnie od tego, w jak odrażającej czy trudnej sytuacji się znajdujemy: "Weź udział w trudach i przeciwnościach jako dobry żołnierz Jezusa Chrystusa." (2 Tm 2,3-4). Nie chodzi o to by prosić Boga o zabranie naszych krzyży ale o to, byśmy lepiej je znosili: "Pogrążony w udręce jeszcze usilniej się modlił, a Jego pot był jak gęste krople krwi, sączące się na ziemię."(Łk 22,42). Doceńmy dar Eucharystii - pokarm mocnych.


Dar pobożności

Dar pobożności jest usposobieniem duszy, aby zachowała się w stosunku do Boga jak dziecko. Pobożność kieruje serce człowieka ku Bogu - budzi uczucia, myśli i modlitwy, które wyrażają postawę synostwa. W Piśmie świętym dar jest nazywany "duchem przybrania" (Rz 8,15). On stwarza w człowieku miłujące i pełne czci nastawienie do Boga jako naszego Ojca. Człowiek czuje wyraźnie, że Bóg jest jego Ojcem, umie zwrócić się do Niego z pobudek serca, jak do Ojca (zażyłość). Dusza nie lęka się Boga, nie ma żadnej bojaźni, a jest tylko miłość (Ps 103, 8-14; Iz 66,12-13; Ef 3,19; 1 J 4,19). Duch Święty uczy nas wołać Abba - Ojcze, daje świadomość, że Bóg jest Ojcem również naszych braci, szczególnie tych trudnych (nieżyczliwych nam). W tej pobożności nie ma obłudy, zakłamania czy dewocji.

Dar pobożności należy rozwijać i pomnażać - przez praktykowanie cnoty sprawiedliwości (sprawiedliwość to więcej niż przestrzeganie przekazań, wymaga by zawsze dojrzeć w każdym człowieku godność i wartość dziecka Bożego), przez wierne spełnianie praktyk religijnych (modlitwa, sakramenty), przez bycie dobrym obywatelem i patriotą (współpracę z ludźmi mającymi władzę w różnych dziedzinach życia). Pobożność rozwija też prawdomówność, życzliwość, uprzejmość.


Dar bojaźni Bożej

Dar bojaźni Bożej to usposobienie duszy by instynktownie odczuwać wielki szacunek dla Bożego majestatu, bezgraniczne upodobanie w Jego ojcowskiej dobroci oraz żywy wstręt i odrazę do wszystkiego, co może Go obrażać. Św. Teresa z Avila: "W duszy ożywionej tym darem góruje ponad wszystkim bojaźń obrażania Boga, swego Pana i gorące pragnienie, by czynić we wszystkim Jego świętą wolę." Bojaźń Boża to nie uczucie, lecz nastawienie do obecności Boga pełne szacunku. Może mu czasami towarzyszyć uczucie strachu, ale nie jest dla niego istotne. Pomaga człowiekowi przeżyć sens słów: "Święty, Święty, Święty Pan Bóg Zastępów". Pod wpływem tego daru Maryja Panna wypowiedziała swoje fiat. Bojaźni towarzyszy dziecięca ufność w Boże miłosierdzie i niezłomna wiara w Jego wierność, że nas podtrzymuje (1 P 5,10). Człowiek powierza się całkowicie w ręce Boga i tylko tego pragnie by się nigdy nie oddalać. Walczy z grzechem bo jest świadom, że one zasmucają najlepszego Ojca (nie sędziego). Człowiek boi się raczej siebie, swojej namiętności, że go narażą na obrażenie Boga. Dar uzdalnia nas do przezwyciężenia naszych ziemskich i cielesnych obaw (Prz 14,26). Uwalnia nas też od obawy przed opinią innych ludzi.

Aby wzrastać w bojaźni Bożej trzeba najpierw trzeba rozpoznać ten dar, modlić się o bojaźń Bożą: "Skłoń moje serce ku bojaźni Twego imienia" (Ps 86,11b), często rozważać wielkie dziełe Boże z historii zbawienia. "Jeśli będziesz tego szukał jak srebra i pragnął jak największych skarbów, wtedy zrozumiesz, czym jest bojaźń Boża i będzie ci dane poznanie Boga" (Prz 2,4-5). Dar rozwija się przez okazywanie Bogu posłuszeństwa i naśladowanie Go. Mojżesz tak zachęcał: "Niech bojaźń Boża, twojego Boga, przejmuje ciebie samego, twoich synów i wnuków; przestrzegaj przez wszystkie dnie twojego życia nakazów, które ci ogłosiłem, aby były przedłużone dni twoje" (Pwt 6,2).

Bojaźń Boża jest "początkiem mądrości"(Pwt 1,7; Koh 1,11; Jb 28,28;Ps 111, 10; Prz 9,10), jest podstawą "wiedzy" (Prz 1,7). Darten posiadał Abraham: "Teraz poznałem, że boisz się Boga, bo nie odmówiłeś Mi nawet twego jedynego syna" (Rdz 22,12). Bojaźń kieruje człowieka w stronę prawego życia, wolnego od grzechu (por. Prz 16,6; Ps 34,12). To nie lęk przed Bogiem ale przede wszystkim wielki szacunek do Boga i synowska miłość Jahwe. Jest niezbędna rządzącym: "Kto sprawiedliwie rządzi człowiekiem, kto rządzi w Bożej bojaźni" (2 Sm 23,3b).

www.todosjesus.info
Free DVDs, Articles and Books
FREE DVDs & VIDEOS
WATCH & DOWNLOAD ALL OUR DVDs & VIDEOS FOR FREE!